Wegdromen in de ‘Belgische Provence’

Nauwe straatjes, stenen huisjes met oude ronde dakpannen en overal kleurrijke bakken met bloemen en planten. Wie een middagje door het pittoreske en prachtig gerestaureerde Torgny wandelt en over de golvende velden tuurt, waant zich soms even in de Provence.

Hoewel Frankrijk in de verte gloort bevinden we ons echter ‘gewoon’ in België. Niet in Vlaanderen of de Ardennen maar in de kleine en helemaal onder in het land weggestopte Gaume, waar een aangenaam microklimaat letterlijk voor een warme ontvangst zorgt.

Wie de wildstromende riviertjes en rotspartijen van de Ardennen kent, moet wellicht even wennen bij het zien van de glooiende heuvels in het zuidelijkste puntje van België. Het zijn echter juist deze ‘cuesta’s’ die de streek haar bijzondere karakter geven en de temperatuur in de zomer – het is echt waar – heerlijk enkele graadjes extra doet oplopen.

Continue reading Wegdromen in de ‘Belgische Provence’

Zweedse Alpen: Wintersport voor natuurminnaars

De eenzame berg Areskutan lijkt vanuit de verte op een omgeslagen schip. Een opstekende besneeuwde kiel van een gestrande noordelijke Ark van Noach, die hier zijn laatste lading rendieren, elanden, veelvraten en lynxen uitstrooide over een schijnbaar door God verlaten gebied. Dat is niet zo gek, want ‘skutan’ betekent in het oud-Zweeds schip.

Ontspannen skiën door een betoverend sneeuwlandschap. Sneeuw en ijs waren eeuwenlang de deurwachters van dit koude paradijs. Maar dezelfde sneeuw, veel sneeuw en goede sneeuw gedurende een kleine acht maanden, maakt dit dunbevolkte stukje Zweden juist de laatste jaren een stuk geliefder. Niet alleen de Zweden zelf, maar ook Russen, Noren, Finnen, Denen, inwoners van de Baltische staten en Engelsen hebben de ongereptheid van dit gebied beproefd en op echtheid gecontroleerd.

Continue reading Zweedse Alpen: Wintersport voor natuurminnaars

Natuurles van Franse jagers

Wie Frankrijk echt wil leren kennen, de Fransen surtout, die moet een keertje mee gaan jagen. In de herfst en de vroege wintermaanden is heel Frankrijk er mee bezig, met La Chasse. Honderdduizenden trekvogels en meer dan een kwart miljoen everzwijnen leggen elk jaar het loodje.

Niets te verbergen: elke toerist is welkom. Loco-burgemeester Guy Chevalier en zijn compaan Dieudonné Godia slaan geen jachtpartij over: “Lekker buiten in de vrije natuur.”
Iedere Fransman heeft er een uitgesproken mening over. In de stedelijke gebieden en trouwens ook in de Europese hoofdstad Brussel vinden steeds meer milieuvrienden en andere groenen de jaarlijkse jacht op het wild maar een wrede terreuraanslag op de natuur, een akelige cultuur waar Frankrijk zich voor zou moeten schamen en zich beter zo snel mogelijk van kan ontdoen.

Continue reading Natuurles van Franse jagers

DE ZANDWAAIER Liefde voor de duinen

We zijn toevallig allemaal op onze eigen manier verliefd op de natuur. Sterker nog, laatst heeft u ongetwijfeld een stukje door de polder gefietst en onlangs kuierde u nog een kilometer of wat door het bos. Nou, onlangs, het kan ook vorig jaar zijn geweest. Of het jaar daarvoor. Zulke zaken hou je natuurlijk niet bij in je agenda.

Het oude gebouw van de Haarlemse Waterleidingen is een uitstekende locatie voor het informatiecentrum. En strandwandelingen? Ook gek op zeker? In contactadvertenties worden altijd partners gezocht die daar een schrijnende behoefte aan moeten hebben. Vooral in de winter, want dan zoek je kennelijk meteen warmte bij elkaar.

Nu is dat toevallig de periode dat ikzelf nog wel eens aan de voor mij zeer nabij gelegen kustlijn verschijn. Zonder er ooit een sterveling aan te treffen trouwens. De mensen houden niet meer van elkaar. Met alles wat groeit en bloeit is onze verhouding gelukkig een stuk inniger. Lieden die in gehorige caravans schouder aan schouder op de camping staan, roemen het gekwinkeleer der vogels als ze ‘s morgens naar het douchehok huiveren en schatten het aanpalende woud in als de meest rustbrengende bron van hun bestaan.

Continue reading DE ZANDWAAIER Liefde voor de duinen

‘Vliegen’ over het Noordzeekanaal

Nooit geweten dat er langs het Noordzeekanaal zoveel te zien en te beleven valt. Nederland waterland, allemaal tot uw dienst, maar wat heeft een normaal mens te zoeken op deze drukke scheepvaartroute tussen de Noordzee en de haven van Amsterdam?

Steeds meer mensen komen erachter, forenzen en toeristen die de files op de overvolle wegen en de staanplaatsen, vuiligheid en chaos van NS beu zijn: ga lekker over het water! Neem tussen Amsterdam en IJmuiden onbekommerd de Fast Flying Ferries, de vliegensvlugge draagvleugelboten van Connexxion. Altijd zitplaats, steeds op tijd, geen opstoppingen, je fiets kan mee, vlug, en veel voordeliger dan de auto en je ziet nog eens wat onderweg. Technisch gezien zijn de draagvleugelboten ongeevenaard en voor alle flenspakkingen zijn die van de Nederlandse producent Gelria gebruikt.

“Moet je eens even uitrekenen wat je in Amsterdam alleen al kwijt bent aan parkeergeld, ik bedoel: áls je al een parkeerplaatsje kan vinden”, zegt Henny Elsinga uit IJmuiden, die met haar vriendin Carla Das een dagje boodschappen is wezen doen in onze hoofdstad. “Ideaal”, zo zijn de dames resoluut in hun oordeel over de vliegensvlugge ferry. “Je ziet Amsterdam zo ook nog eens van een andere kant”, zegt Carla.

Continue reading ‘Vliegen’ over het Noordzeekanaal

Lekker in je blootje

Naturisten springen heus niet zomaar naakt op de fiets: zij doen eerst een handdoek om. Om het zadel.

Steeds weer zag ik dat veelzeggende ritueel, afgelopen week op bezoek op verschillende drukke naturistencampings in Frankrijk. Daarom bij mij steeds weer diezelfde vraag: waar gaat het dat almaar groeiende aantal naturisten nu eigenlijk om? “Respect voor jezelf, voor je medemens en voor de natuur”, zegt de een. “Verschillen vallen weg”, roept de ander. “We willen ruimte, in vele betekenissen”, zo hoorde ik ook. “Eén worden met de natuur.”

“Waar het in elk geval níét om gaat, is seks”, zegt mij, met opgeheven vingertje, Frans de Ryck van der Gracht (54) uit Zoetermeer, die ik met zijn vrouw Petra aantref op het terrasje voor de stacaravan van Antoon (68) en Nellie Bogers uit Etten-Leur. Zij hebben al vele jaren een vaste plek op de naaktcamping ‘Hélio-Marin René Oltra’, pal naast het naturistendorp aan het strand bij het Zuid-Franse Cap d’Agde, met elke dag wel zo’n 40.000 gasten het grootste naaktparadijs van Europa, zo niet van de wereld. “Iemand die naakt loopt, ís helemaal niet sexy”, beaamt Antoon.

Continue reading Lekker in je blootje

Sofia bloeit op

Er ontstaat geen stad, dorp of nederzetting bij toeval. Op z’n minst is er eens een keer een zonderling geweest die zich als bij een plotselinge ingeving juist op deze plek wilde vestigen en – zoals wel meer gebeurt bij lieden die uit de pas lopen – wat aanhangers met hetzelfde inzicht kreeg.

Meestal echter liggen meer zwaarwegende grondslagen aan de basis van het metselen van de eerste steen. Een adellijk heer bijvoorbeeld, zal bij het optrekken van zijn burcht wat overzichtelijk te werk willen gaan, reden dan ook dat hij altijd zo hoog woont. Een herbergier daarentegen zal graag een plaats kiezen waar wel eens iemand voorbijkomt en zo is het ongeveer met de totstandkoming van de huidige Bulgaarse hoofdstad Sofia gegaan. Haal de kaart er maar bij en trek de lijnen op de Balkan. Van Wenen naar Istanboel, van de Zwarte Zee naar de Adriatische Zee en van de Donau naar de Egeïsche Zee. En zie, het snijpunt is Sofia.

Krijgsheren

Dat hadden krijgsheren en handelaren al vroeg door en dus werd er wel eens slag geleverd, want wie wil er nu niet zo’n profijtelijk plekje in handen hebben? Met de heersers veranderde ook de naam, al hadden vooral de Romeinen het met Sredec (‘plaats in het midden’) bij het goede eind. Grote delen van dat Sredec spelen het huidige Sofia trouwens nog parten, want ze willen hier de metro uitbreiden en dan moeten er wat ruïnes worden opgeruimd en daar is lang niet iedereen blij mee. Die ondergrondse spoorweg is trouwens een verhaal op zich. Dertig jaar heeft het communistische regime getracht een lijntje van tien kilometer te realiseren, om tenslotte een onontwarbare bouwput achter te laten.

Continue reading Sofia bloeit op

Kew Gardens: lusthof voor romantici

Het lijkt absurd om thee te gaan drinken nog voordat je wat hebt gezien, maar bij een bezoek aan de Royal Botanic Kew Gardens in Londen is het eigenlijk zo gek nog niet. De mensen die daar zitten, weerspiegelen als het ware de Botanische Tuin.

Oude dames drinken hun kopje thee met de pink omhoog. Daarbij gaat hun interesse vooral uit naar jonge moeders met hoofddoekjes die hun kinderen de fles geven. Jong en oud, exotisch en op-en-top Engels komen hier samen, net zoals in de Tuin zelf. Echter, de aanblik in het theehuis bereidt je in de verste verte niet voor op wat de meest romantische tuin van Londen moet zijn.

De beste manier om de botanische tuin te zien is via een rondleiding, die tweemaal daags wordt gegeven (11.00 en 14.00 uur). Jane leidt ons die middag een uur lang rond, ondertussen honderduit vertellend over de Gardens. Het eerste wat ze uitlegt, is dat we over het gras mogen lopen, omdat “we een tuin zijn en geen park. Niks strenge regels dus”, vertelt ze trots terwijl ze de deur opendoet van een prachtig elegant gebouw: The Palmhouse.

Status aparte

Met zijn ronde vormen is de kas (gebouwd tussen 1844 en 1848) het bekendste gebouw van Kew Gardens. In Engeland heeft The Palmhouse het inmiddels tot status aparte weten te brengen: het wordt daar beschouwd als het belangrijkste glas- en ijzer-kunstwerk uit de Victoriaanse tijd.

Continue reading Kew Gardens: lusthof voor romantici

Binnenstad Boedapest zindert van trendy clubs

“Pink!” wijst de receptioniste van het restaurant Gundel vol afschuw naar mijn keurige hemd. “Dat kunnen wij hier niet toestaan. Zó kunt u hier niet naar binnen!” Mijn fraaie maar onopvallende lichtrode shirt, pas aangeschaft in het burgerwarenhuis La-fayette in Parijs, kan in Boedapest niet door de beugel. “Pink!” herhaalt de receptioniste hoofdschuddend. Ze zweeft ergens tussen onbegrip en walging.

Als een ‘pink panther’, de staart tussen de benen, druip ik af. De Hongaren stuurden dan wel onlangs hun conservatieve regering naar huis om de socialisten en de liberalen een kans te geven, ze blijven hun traditie getrouw: conservatief.

“Véél heb je niet gemist”, vertelden mij later mijn Haagse buren, operetteliefhebbers en ooit fervente Gundel-gangers. “Vroeger was Gundel de absolute top, maar sinds het befaamde restaurant werd overgenomen door een Amerikaan is het met de service snel bergafwaarts gegaan. Het zigeunerstrijkje is nog steeds prima, maar verder is het vergane glorie. Toen wij er de laatste keer aten, liet de ober bij het afrekenen een enorme wind.”

Continue reading Binnenstad Boedapest zindert van trendy clubs

Hamburg stad met 2400 bruggen

Eenvoudig vraagje op de vroege morgen: welke Europese stad heeft de meeste bruggen? Het Italiaanse Venetië natuurlijk. Het waterdoolhof van het westelijk halfrond, waar de bewoners niet eens kunnen fietsen, maar waar ze wel wereldkampioen gondelen zijn. Mooi verzonnen, maar evenzo mooi dat het niet klopt. Amsterdam dan toch zeker. De moeder van alle grachtengordels. Vergeet het maar!

In Hamburg lachen ze zich een kriek om die paar bruggen waar de Nederlandse hoofdstad mee pronkt. En geef ze eens ongelijk, want tegen 2400 bruggen kan echt geen andere plaats op. Zélfs niet als alle bruggen van Venetië, Amsterdam en voor mijn part die van Giethoorn bij elkaar worden opgeteld. Ook dan nog is Hamburg de enige echte bruggenhoofdstad van Europa.

Hamburg had dus eigenlijk Hambrug moeten heten. Maar alleen omdat ze daar in het hoge noorden van Duitsland een brug uitschelden voor ‘Brücke’ gaat dat taalgrapje niet op.

Een zonnig weekeinde heb ik in de Europese bruggenhoofdstad, die duidelijk meer bekendheid geniet als grootste havenstad van Duitsland, rondgedwaald. En er ook autogereden én rondgevaren. Want waar bruggen zijn, daar is ook water.

Continue reading Hamburg stad met 2400 bruggen