Lekker in je blootje

Naturisten springen heus niet zomaar naakt op de fiets: zij doen eerst een handdoek om. Om het zadel.

Steeds weer zag ik dat veelzeggende ritueel, afgelopen week op bezoek op verschillende drukke naturistencampings in Frankrijk. Daarom bij mij steeds weer diezelfde vraag: waar gaat het dat almaar groeiende aantal naturisten nu eigenlijk om? “Respect voor jezelf, voor je medemens en voor de natuur”, zegt de een. “Verschillen vallen weg”, roept de ander. “We willen ruimte, in vele betekenissen”, zo hoorde ik ook. “Eén worden met de natuur.”

“Waar het in elk geval níét om gaat, is seks”, zegt mij, met opgeheven vingertje, Frans de Ryck van der Gracht (54) uit Zoetermeer, die ik met zijn vrouw Petra aantref op het terrasje voor de stacaravan van Antoon (68) en Nellie Bogers uit Etten-Leur. Zij hebben al vele jaren een vaste plek op de naaktcamping ‘Hélio-Marin René Oltra’, pal naast het naturistendorp aan het strand bij het Zuid-Franse Cap d’Agde, met elke dag wel zo’n 40.000 gasten het grootste naaktparadijs van Europa, zo niet van de wereld. “Iemand die naakt loopt, ís helemaal niet sexy”, beaamt Antoon.

Continue reading Lekker in je blootje

Sofia bloeit op

Er ontstaat geen stad, dorp of nederzetting bij toeval. Op z’n minst is er eens een keer een zonderling geweest die zich als bij een plotselinge ingeving juist op deze plek wilde vestigen en – zoals wel meer gebeurt bij lieden die uit de pas lopen – wat aanhangers met hetzelfde inzicht kreeg.

Meestal echter liggen meer zwaarwegende grondslagen aan de basis van het metselen van de eerste steen. Een adellijk heer bijvoorbeeld, zal bij het optrekken van zijn burcht wat overzichtelijk te werk willen gaan, reden dan ook dat hij altijd zo hoog woont. Een herbergier daarentegen zal graag een plaats kiezen waar wel eens iemand voorbijkomt en zo is het ongeveer met de totstandkoming van de huidige Bulgaarse hoofdstad Sofia gegaan. Haal de kaart er maar bij en trek de lijnen op de Balkan. Van Wenen naar Istanboel, van de Zwarte Zee naar de Adriatische Zee en van de Donau naar de Egeïsche Zee. En zie, het snijpunt is Sofia.

Krijgsheren

Dat hadden krijgsheren en handelaren al vroeg door en dus werd er wel eens slag geleverd, want wie wil er nu niet zo’n profijtelijk plekje in handen hebben? Met de heersers veranderde ook de naam, al hadden vooral de Romeinen het met Sredec (‘plaats in het midden’) bij het goede eind. Grote delen van dat Sredec spelen het huidige Sofia trouwens nog parten, want ze willen hier de metro uitbreiden en dan moeten er wat ruïnes worden opgeruimd en daar is lang niet iedereen blij mee. Die ondergrondse spoorweg is trouwens een verhaal op zich. Dertig jaar heeft het communistische regime getracht een lijntje van tien kilometer te realiseren, om tenslotte een onontwarbare bouwput achter te laten.

Continue reading Sofia bloeit op

Kew Gardens: lusthof voor romantici

Het lijkt absurd om thee te gaan drinken nog voordat je wat hebt gezien, maar bij een bezoek aan de Royal Botanic Kew Gardens in Londen is het eigenlijk zo gek nog niet. De mensen die daar zitten, weerspiegelen als het ware de Botanische Tuin.

Oude dames drinken hun kopje thee met de pink omhoog. Daarbij gaat hun interesse vooral uit naar jonge moeders met hoofddoekjes die hun kinderen de fles geven. Jong en oud, exotisch en op-en-top Engels komen hier samen, net zoals in de Tuin zelf. Echter, de aanblik in het theehuis bereidt je in de verste verte niet voor op wat de meest romantische tuin van Londen moet zijn.

De beste manier om de botanische tuin te zien is via een rondleiding, die tweemaal daags wordt gegeven (11.00 en 14.00 uur). Jane leidt ons die middag een uur lang rond, ondertussen honderduit vertellend over de Gardens. Het eerste wat ze uitlegt, is dat we over het gras mogen lopen, omdat “we een tuin zijn en geen park. Niks strenge regels dus”, vertelt ze trots terwijl ze de deur opendoet van een prachtig elegant gebouw: The Palmhouse.

Status aparte

Met zijn ronde vormen is de kas (gebouwd tussen 1844 en 1848) het bekendste gebouw van Kew Gardens. In Engeland heeft The Palmhouse het inmiddels tot status aparte weten te brengen: het wordt daar beschouwd als het belangrijkste glas- en ijzer-kunstwerk uit de Victoriaanse tijd.

Continue reading Kew Gardens: lusthof voor romantici

Binnenstad Boedapest zindert van trendy clubs

“Pink!” wijst de receptioniste van het restaurant Gundel vol afschuw naar mijn keurige hemd. “Dat kunnen wij hier niet toestaan. Zó kunt u hier niet naar binnen!” Mijn fraaie maar onopvallende lichtrode shirt, pas aangeschaft in het burgerwarenhuis La-fayette in Parijs, kan in Boedapest niet door de beugel. “Pink!” herhaalt de receptioniste hoofdschuddend. Ze zweeft ergens tussen onbegrip en walging.

Als een ‘pink panther’, de staart tussen de benen, druip ik af. De Hongaren stuurden dan wel onlangs hun conservatieve regering naar huis om de socialisten en de liberalen een kans te geven, ze blijven hun traditie getrouw: conservatief.

“Véél heb je niet gemist”, vertelden mij later mijn Haagse buren, operetteliefhebbers en ooit fervente Gundel-gangers. “Vroeger was Gundel de absolute top, maar sinds het befaamde restaurant werd overgenomen door een Amerikaan is het met de service snel bergafwaarts gegaan. Het zigeunerstrijkje is nog steeds prima, maar verder is het vergane glorie. Toen wij er de laatste keer aten, liet de ober bij het afrekenen een enorme wind.”

Continue reading Binnenstad Boedapest zindert van trendy clubs

Hamburg stad met 2400 bruggen

Eenvoudig vraagje op de vroege morgen: welke Europese stad heeft de meeste bruggen? Het Italiaanse Venetië natuurlijk. Het waterdoolhof van het westelijk halfrond, waar de bewoners niet eens kunnen fietsen, maar waar ze wel wereldkampioen gondelen zijn. Mooi verzonnen, maar evenzo mooi dat het niet klopt. Amsterdam dan toch zeker. De moeder van alle grachtengordels. Vergeet het maar!

In Hamburg lachen ze zich een kriek om die paar bruggen waar de Nederlandse hoofdstad mee pronkt. En geef ze eens ongelijk, want tegen 2400 bruggen kan echt geen andere plaats op. Zélfs niet als alle bruggen van Venetië, Amsterdam en voor mijn part die van Giethoorn bij elkaar worden opgeteld. Ook dan nog is Hamburg de enige echte bruggenhoofdstad van Europa.

Hamburg had dus eigenlijk Hambrug moeten heten. Maar alleen omdat ze daar in het hoge noorden van Duitsland een brug uitschelden voor ‘Brücke’ gaat dat taalgrapje niet op.

Een zonnig weekeinde heb ik in de Europese bruggenhoofdstad, die duidelijk meer bekendheid geniet als grootste havenstad van Duitsland, rondgedwaald. En er ook autogereden én rondgevaren. Want waar bruggen zijn, daar is ook water.

Continue reading Hamburg stad met 2400 bruggen

Kamperen begint thuis

Het geheim van een geslaagde kampeervakantie schuilt in een goede voorbereiding. Met het zomerseizoen in aantocht, verheugen weer honderdduizenden landgenoten zich op hun kampeervakantie. Een groot deel zal een camping opzoeken in eigen land, maar zoals ieder jaar zullen ook veel Nederlanders met de tent of caravan het buitenland aandoen. Vooral Frankrijk is weer in trek. Voordat mensen op de plaats van bestemming aankomen, kan er echter al heel wat misgaan. En ook eenmaal op de camping willen zich nog wel eens wat onverwachte tegenslagen voordoen. Er zitten gaten in het tentzeil, het doek lekt of haringen of tentstokken blijken niet te zijn ingepakt…

ANWB’er Aad van der Poel van de Kampeer & Caravan Kampioen en eigenaar Richard Schokker van ESVO Campingsport in Volendam weten precies hoe voorkomen kan worden voorkomen dat een kampeervakantie mislukt. “Erg belangrijk is dat mensen voordat ze weggaan zeker weten dat hun materiaal in orde is”, stelt Van der Poel. “Zet je tent op een grasveldje of in de tuin alvast een keertje op. Dan weet je meteen of alle benodigde spullen er nog bij zitten en hoe het met het de tent is gesteld.” Is de tent de laatste keer nat opgeborgen, dan is de kans volgens de ANWB-medewerker groot dat zich schimmel heeft gevormd. “In principe kan dat er gewoon met een droge doek worden afgewreven, maar dat hangt er heel erg van af hoelang het tentdoek vochtig opgeborgen heeft gezeten. Want in het ergste geval kun je je tent weggooien, dan zitten er gaten in.”

Lekkages

Continue reading Kamperen begint thuis

Berlijn uit de hoogte

Berlijners heten andere Duitsers te zijn dan ‘gewone’ Duitsers. Ze zijn, net als Amsterdammers, niet gauw op hun mondje gevallen. Dat rauwe in het taalgebruik schijnt hoofdstedelingen eigen. En uit de hoogte zijn ze al helemáál niet, daar in Berlijn. De levensinstelling van ‘doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg’ weerspiegelt zich dan ook in het karakter van de Duitse hoofdstad: rechttoe, rechtaan met af en toe een uitschieter in de hoogte. En die hebben allemaal hun eigen karakter, charme, geschiedenis en uitzicht.

De Funkturm is er een van. Wie Berlijn ooit over de stadsautobaan, de Avus, is binnengereden, heeft hem aan de linkerkant van de weg zien staan. Het is net de Eiffeltoren, alleen een stuk kleiner, maar altijd nog 138 meter hoog.

Het bouwwerk werd in 1926 voor het eerst uit hout opgetrokken en door Albert Einstein geopend, maar brandde in 1935 af en werd in 1951 in een stalen uitvoering heropgericht. Het is jammer dat de Funkturm wordt omsloten door een aantal gebouwen van de Berlijnse jaarbeurs. De bezienswaardigheid is daardoor niet rechtstreeks, maar alleen via een doorgang in een van de jaarbeurshallen bereikbaar. De moeite om er te komen wordt beloond met een vorstelijk uitzicht op 125 meter hoogte en een comfortabel restaurant op 55 meter.

Continue reading Berlijn uit de hoogte

Spa doet nu zelf ‘n kuurtje

Spa is op de schop gegaan. Jaren geleden al werd het eerste plan gelanceerd om het Belgische kuuroord grondig te renoveren. In het begin van deze eeuw mochten de Spadois (bewoners van Spa) in een hoorzitting hun bezwaren uiten. En de tegenvallende economie heeft een beetje als handrem gefungeerd, maar het thermaal bad in een fonkelnieuw hotel op de noordheuvel ligt boven de stad te pronken.

De Romeinen al ontdekten het heilzame water

De verbinding naar het oude centrum wordt dan met een lift onderhouden. In 2005 werd de grote opknapbeurt, die in drie fasen werd uitgevoerd, afgesloten met de renovatie van het oude badgebouw, Les Bains, dat gaat fungeren als museum.

Het Casino, in 1652 door rijke Engelsen als eerste Casino in Europa gesticht, zal ook niet aan een poetsbeurt ontkomen. Spa heeft dan zelf een kuurtje ondergaan….

Dat Spa nu nog een vervallen indruk maakt, komt vooral door het roemrijke verleden. Tweeduizend jaar geleden lesten zieke en moegestreden Romeinse soldaten hun dorst in de uitlopers van het Eiffelgebergte. Op de zogenoemde versterkte plaatsen kwamen de Romeinen op adem na lange krijgstochten. Het water werkte inderdaad heilzaam, waarna de plek Sparca Fontana (er werkt een bron) werd genoemd. Tot circa 1850 kwamen de kuurgasten alleen om het water te drinken. Met paard en koets trokken ze van bron naar bron en vonden rust in de aangebouwde paviljoens, maar de grote omwenteling kwam in 1867. In de stad werd Les Bains geopend.

Continue reading Spa doet nu zelf ‘n kuurtje

WHITBY: ships en chips

De eerste keer dat ik Whitby trachtte te bereiken, was mijn missie mislukt. Dat is voor een ondernemend verslaggever niet zo’n beste beurt zult u zeggen en daarin heeft u gelijk. Maar ik was destijds – het zal zo’n twaalf jaar geleden zijn geweest – in het bezit van een algehele treinkaart voor Groot-Brittannië en die had maar een beperkte geldigheidsduur. In Middlesbrough aangekomen, moest ik dan ook constateren dat ik Whitby er net niet meer bij kon doen, ook al omdat het weekeinde was en het ijzeren paard richting het vissersstadje een half etmaal op stal stond. Dat verdroot mij zeer, want ik had Whitby eigenlijk als iets lekkers voor het slot van mijn rondreis bewaard en nu verdween de kers plotseling van de pudding.

Maar – om even in culinaire termen te blijven – wat in het vat zit verzuurt niet en nu ben ik er dus toch. Per auto aangevoerd en opgewacht door een comité van ontvangst dat me onmiddellijk aan de lunchtafel noodt.

Mijn schuld is het niet, maar we blijven het over eten hebben. En wat voor eten. Er is een tafel voor ons vrijgehouden in ‘The Magpie Cafe’ en dat is op zich al heel bijzonder, want je kunt in deze gelegenheid normaal niet reserveren en er is alleen maar een uitzondering gemaakt voor een bezoeker van overzee die er misschien wel een vriendelijk stukje over wil maken.

Continue reading WHITBY: ships en chips

Genieten van WK-stad Hamburg

Het waterrijke Hamburg, de meest noordelijke voetbalstad tijdens het WK van enige jaren geleden in Duitsland, wordt ook wel het ‘Venetië van het Noorden’ genoemd. De tweede stad van Duitsland heeft twee zielen, de oude ‘Hansa’-handelstraditie die gepaard gaat met waardige omgangsvormen en het ongegeneerd genieten van het volle leven. Vooral dat laatste accent voert de laatste jaren steeds meer de boventoon.

Als tweede haven van Europa heeft Hamburg een lange traditie van rijke redersfamilies, maar ook industriëlen, pers en televisie, grote uitgevers en koffie- en theehandelaren bepalen het beeld. Het gevolg is een stad met 10.000 mensen die meer dan een miljoen euro per jaar verdienen; gemeten naar vermogen is het aantal miljonairs nauwelijks te tellen. Daarom kent het stadscentrum alle chique winkels die Europa telt, van Armani tot Jil Sander en alles wat ertussen zit. Hamburg is de noordelijke bruisende tegenpool van München.

Het centrum van Hamburg is gesitueerd rond de Alster, een binnenmeer van een paar vierkante kilometer groot. Huizen in deze buurt zijn voor de gewone Duitser niet meer te betalen, men komt er slechts door vererving of door trouwen. Appartementen op de toplocaties in Hamburg doen tegenwoordig 14.000 euro per vierkante meter.

Continue reading Genieten van WK-stad Hamburg